Share this:

Madaling malungkot pag umuulan.
Ang laylayan ng alaala ay natitilamsikan.
Mahirap ding maglaba at magpatuyo
Ng nilabhan, nangangamoy kulob.

Kaya kapag suot ang alaalang
Natuyo sa ulan, tapos ikaw ay pawisan,
Sa gitna ng mga tao, o sa harap ng kausap
Ay para kang inaaresto
Nang walang warrant.

Dumadagundong sa silangan ang kulog.

Pero bakit ikalulungkot ang pag-ulan
Kung ikaw ang naaalala?

Ikaw na naglalakbay paroon sa lagwerta
Ng lupang pangako ng pagsabog at masaker,
Parito sa direksyon na tinuturo
Ng maningning na Paraluman.
Ikaw na naglalakbay paroon sa lagpas
Ng mga bilding na nilulubugan ng araw,
Parito sa direksyon na tinuturo
Ng mga usbong sa lilim ng kagubatan.

Kung kailan ang mga plastik bag
At styropor ng mga fastfood
Ay bumabara sa mga imburnal,
Saka nababasa
Ang pisngi sa lungkot?
Kung kailan ang mga pananim
At mga halaman na tinuyot
Ng tagaraw ay yumayabong,
Saka natutuyo
Ang lalamunan sa lungkot?

Walang sagitsit ang klidlat sa kanluran.

Kahit bihis ay mangamoy kulob,
Humahalimuyak ang ating niloloob.

Ang tikatik ng ulan
Sa bubong ay lumalagitik.
Umaapaw ang lam-aw
sa lubak ng daan…

Ha-
Lu-
Mig-
Mig
Sa salamin
Ng bintana…
Di matinag
Sa halamanan
Ang tangkay
Na matinik.

Mahirap malungkot kapag may lintik.

@ @ @